Ἀρχιμανδρίτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου
Εὐάγγελος Yφάντίδης Δρ. Θεολογίας – Δρ Ἱστορίας
Ἡ ἔννοια τοῦ χρόνου κατὰ τὸν Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο (Θέματα εἰσαγωγῆς στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας)
Χρόνος καὶ αἰωνιότητα
Ὁ Θεός, ποὺ δημιούργησε τὰ πάντα «καλὰ λίαν», μαζὶ μὲ τὸν συμπαντικὸ χῶρο, τὸν ὁποῖο ἔκτισε γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τοῦ χάρισε καὶ τὸν χρόνο. Ὁ χρόνος εἶναι, ὡς γνωστόν, ἔννοια σχετική· εἶναι τὸ οὐδέτερο ἐκεῖνο πλαίσιο ἐντὸς τοῦ ὁποίου διαδραματίζονται τὰ γεγονότα, ἀλλὰ καὶ γίνεται αἰσθητὴ ἡ ἀλληλουχία τους, δηλαδή, ὅπως τονίζει ἡ Α.Θ.Π. ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος, ἐκεῖνο τὸ πλαίσιο «εἰς τὸ ὁποῖον καθίστανται ὁραταὶ αἱ δράσεις τῶν συνιστωσῶν ἢ διαμορφουσῶν τὴν πραγματικότητα θελήσεων, ἰδίᾳ δὲ τῶν ἀνθρωπίνων, ἀλλὰ καὶ τῶν μὴ ἀνθρωπίνων, ὅπως ἡ θέλησις τοῦ Θεοῦ»1. Στὸν ἀντίποδα τοῦ χρόνου, «ἐκεῖ, ὅπου ὁ χρόνος δὲν ἔχει καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ δύναμιν»2, βρίσκεται ἡ αἰωνιότητα, ἡ ὁποία εἶναι ἀπόλυτη, προσιδιάζουσα στὸν ἄναρχο καὶ ἀγένητο Θεό. Εὔστοχα ἐπισημαίνεται ὅτι «γενητὸς ὁ χρόνος καὶ οὐκ ἀΐδιος, ἠργμένος καὶ οὐκ ἄναρχος, πεπερασμένος καὶ οὐκ ἄπειρος»3.
Αυτό το άρθρο είναι μέρος του παρακάτω τεύχους του περιοδικού .
